Katedra Live

Abp Andrzej Dzięga

Abp Andrzej Dzięga 5 stycznia 2016 09:27 wyświetleń: 1348

Abp Andrzej Dzięga

J.E. Abp Andrzej Dzięga

Arcybiskup Metropolita Szczecińsko - Kamieński

Urodził się 14 grudnia 1952 w Radzyniu Podlaskim. Pochodzi z rodziny liczącej pięcioro dzieci, spośród których trzech braci zostało duchownymi. W 1971 ukończył liceum ogólnokształcące w Radzyniu Podlaskim i zdał egzamin dojrzałości.

W latach 1971–1977 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach. Święceń prezbiteratu udzielił mu 11 czerwca 1977 biskup diecezjalny siedlecki Jan Mazur.

Od 1978 do 1980 był słuchaczem Zaocznego Studium Pastoralnego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1982–1985 odbył studia na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył ze stopniem licencjata. Stopień doktoranauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego uzyskał w 1988 na podstawie dysertacji Recepcja myśli Giuseppe Chiovendy w kościelnym procesie ustnym, natomiast stopień doktora habilitowanego w 1995 na podstawie rozprawy Strony sporu w kanonicznym procesie o nieważność małżeństwa.

Działalność naukowo-dydaktyczna

W 1989 został pracownikiem naukowo-dydaktycznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Wykładowca przedmiotów z zakresu kościelnego prawa procesowego i polskiego prawa rodzinnego. W 1998 objął stanowisko profesora nadzwyczajnego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

W latach 1996–2008 pełnił funkcję kierownika Katedry Kościelnego Prawa Procesowego. Od 1996 do 2001 był kuratorem Katedry Kościelnego Prawa Małżeńskiego i Rodzinnego, zaś w 2001 został kuratorem Katedry Kościelnego Prawa Karnego.

W latach 1996–1999 sprawował urząd prodziekana Wydziału Prawa Kanonicznego i Świeckiego, następnie w latach 1999–2003 byłdziekanem Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji. W 2009 został kierownikiem Katedry Prawa Rodzinnego i Praw Rodziny.

Został członkiem Stowarzyszenia Kanonistów Polskich. Objął funkcję redaktora serii wydawniczej „Kościelne Prawo Procesowe. Materiały i studia”.

Prezbiter

W latach 1977–1978 pracował jako wikariusz w parafii w Malowej Górze, następnie w latach 1978–1982 w Radoryżu Kościelnym.

W latach 1987–1989 był notariuszem Sądu Biskupiego Siedleckiego, następnie w latach 1989–2002 sędzią tego sądu. Ponadto w latach 1992–1995 pełnił funkcję kanclerza Kurii Biskupiej Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego w Warszawie, a w latach 1993–2002wikariusza sądowego Biskupa Drohiczyńskiego. Od 1989 do 1991 był wicepostulatorem w procesie beatyfikacyjnym Męczenników Podlaskich, zaś od 1994 do 1997 promotorem I Synodu Diecezji Drohiczyńskiej.

Otrzymał godności kanonika gremialnego Kapituły Katedralnej w Drohiczynie oraz kapelana honorowego Jego Świątobliwości.

Biskup

7 października 2002 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji sandomierskiej. 24 listopada 2002 odbył ingres do katedry w Sandomierzu i otrzymałświęcenia biskupie[9]. Konsekrował go arcybiskup Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski w Polsce, z towarzyszeniem Józefa Życińskiego, arcybiskupa metropolity lubelskiego, iWacława Świerzawskiego, biskupa seniora sandomierskiego. Na swoje dewizę biskupią wybrał słowa „Dominus Jesus” (Panem jest Jezus), zaczerpnięte z 1. Listu do Koryntian. Będąc biskupem sandomierskim, zainicjował środowiskowe pielgrzymki do sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego. Angażował się w obronę świętości życia i rodziny m.in. poprzez ogłoszenie w diecezji w 2005 Roku Rodziny oraz udzielenie poparcia inicjatywie parlamentarnej mającej na celu wprowadzenie do Konstytucji RP zapisu o ochronie życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci.

21 lutego 2009 papież Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolitą szczecińsko-kamieńskim. Urząd objął kanonicznie 31 marca 2009, natomiast ingres doarchikatedry św. Jakuba Apostoła w Szczecinie odbył 4 kwietnia 2009. 29 czerwca 2009 odebrał z rąk Benedykta XVI paliusz metropolitalny. Jako arcybiskup metropolita szczecińsko-kamieński objął również urząd wielkiego kanclerza Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Szczecińskiego.

W ramach Konferencji Episkopatu Polski objął funkcje przewodniczącego: Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Komisji Mieszanej Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni oraz Rady Prawnej. Ponadto został członkiem: Rady Stałej, Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i KEP, Komisji Rewizyjnej, Rady ds. Rodziny, a także Zespołu ds. Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja.

Współkonsekrował biskupa pomocniczego lubelskiego Artura Mizińskiego (2004), biskupa pomocniczego zielonogórsko-gorzowskiego Tadeusza Lityńskiego (2012) i biskupa pomocniczego szczecińsko-kamieńskiego Henryka Wejmana (2014).

Odznaczenia, tytuły, wyróżnienia

W okresie pracy w Ordynariacie Polowym Wojska Polskiego został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz brązowym medalem „Za zasługi dla obronności kraju”.

W 2014 otrzymał tytuł doctora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu im. Pétera Pázmánya w Budapeszcie.

W 2002 został mianowany podpułkownikiem, w 2009 został awansowany do stopnia pułkownika.

aktualizowano: 2016-01-05 09:54 | utworzono: 2016-01-05 09:27:14
Wszystkich rekordów: